(6)
کلام رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم در روز خیبر
در همان كتاب نقل شده است: رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم در روز خيبر فرمود:
(6)
کلام رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم در روز خیبر
در همان كتاب نقل شده است: رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم در روز خيبر فرمود:
لو لم أخف أن تقول اُمّتي فيك ما قالت النصارى في المسيح بن مريم لقلت اليوم فيك حديثاً.
اگر نمى ترسيدم امّتم درباره تو بگويند آنچه نصارى درباره عيسى بن مريم گفتند هر آينه درباره ات حديثى مى گفتم.(93)
مؤلّف رحمه الله گويد: اگر فرموده بود او را خداى خود اختيار مى كردند، ولى با آنكه نفرمود او را خدا ناميدند و اين به خاطر خصال والاى او بود.(94)
و در همان روز يعنى روز خيبر وقتى صفيّه دختر حيى بن اخطب يهودى كه از نيكوئى چهره و جمال سرآمد زنان عصرش بود خدمت رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم شرفياب شد، حضرت در چهره او جراحتى را مشاهده نمود، به او فرمود:
تو كه دختر پادشاهان هستى، اين جراحت چرا بر صورت تو وارد شده است ؟
عرض كرد: هنگامى كه على عليه السلام وارد قلعه شد در را تكانى داد كه تمام قلعه تكان خورد و آنچه روى آن بود از دوربين و ديدهبان فرو ريخت، و تختى كه من روى آن بودم لرزيد و با صورت به زمين افتادم، در آن حال صورتم با گوشه تخت اصابت كرد و مجروح شد.
رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم به او فرمود:
يا صفيّة إنّ عليّاً عظيم عنداللَّه، وإنّه لمّا هزّ الباب اهتزّ الحصن، واهتزّت السماوات السبع والأرضون السبع، واهتزّ عرش الرحمان غضباً لعليّ عليه السلام.
اى صفيّه ؛ على نزد خدا بلندمرتبه است و شأن و مقامش والاست، و وقتى در قلعه را تكان داد نه تنها قلعه تكان خورد بلكه همه آسمانها و زمين هاى هفتگانه و عرش الهى به خاطر على عليه السلام از روى غضب لرزيدند.
بعد از آن قضيّه، عمر از آن حضرت سئوال كرد و گفت: آن درى كه كندن آن ممكن نبود از جاى درآوردى در حالى كه سه روز گرسنه بودى، آيا به نيروى بشرى چنين كارى كردى ؟ فرمود:
ما قلعتها بقوّة بشريّة، ولكن قلعتها بقوّة إلهيّة ونفس بلقاء ربّها مطمئنّة رضيّة.
آن را به نيروى بشرى از زمين نكندم بلكه به نيروى الهى بود و به قوّت نفس مطمئنّه اى بود كه به لقاء و ديدار پروردگارش اطمنيان دارد و از او خشنود است.(95)
و اين علامت اين است كه مردمان طاقت ديدن و شنيدن اسرار اميرالمؤمنين عليه السلام را ندارند.
93) مشارق الأنوار: 109، روضة الواعظين: 112، بشارة المصطفى: 155، إرشاد القلوب: 68/2 سطر 15.
94) ظاهراً اين جمله كلام برسى رحمه الله است كه در ذيل حديث آورده است.
95) مشارق الأنوار: 110، بحار الأنوار: 40/21 ح 37، مدينة المعاجز: 425/1 ح 286، و در ص 380 ح 247 از همين كتاب روايتى نقل كرده است كه مناسب با اين حديث است، به آنجا مراجعه شود.
منبع: قطره ای از دریای فضائل اهل بیت علیهم ا لسلام ج 1 ص 234ح 135